İmam Efendinin Görüşleri

Okulun yeri belirlendikten sonra cami hocasının eteği tutuşmaya başladı. Sık sık okula, sınıfa yanıma gelirdi. Söz arasında şöyle konuşurdu:
– Hocam, çocukları topluca camiye getirip namaz kıldırmıyorsunuz. Bu çocuklar böyle gavur olur çıkarlar. Hiç olmazsa Cuma günü getirseniz iyi olur. Zaten bu yeni okul da yapılırsa bu çocuklar tamamen gavur olurlar.

Ben kendisini ikna etmeye çalışarak:
– İmam efendi, din dersini programa göre veriyoruz. Herkes çocuğunu evde de din dersine eğitiyor. Merak etmeyin; çocuklar okula ile gavur olmazlar. Topluca öğrencileri namaz kıldırmaya getirmek de programda yoktur. Bu dediğin Atatürk ilkelerine aykırıdır.

– Biz Beypazarlılar, Atatürk zamanında bile Atatürk’e karşı gelmişiz, diyordu imam efendi.

İmam efendinin Atatürk’e dil uzatmasına gönlüm asla razı olmuyor ve elimde olmadan çehrem sertleşiyor, ben ders vermekle, öğrencilerimle ilgilenmekle uğraşıyordum. İmam efendi vaziyeti sezdi:
– Gel bak bakayım.
– İyi dersler hocam, diyerek çıkıp gitti.

Öğrencilerim sabahları günlük olayları anlatırken yapılacak yeni okulla ilgili köylünün fikirlerine tercüman oluyorlardı:
– Çocuklar bugün ne duydunuz? Ne gördünüz? Köyde ne var ne yok? Parmak kaldırarak söz hakkı almak suretiyle anlatır mısınız?
Öğrenciler hep bir ağızdan: “Evet öğretmenim.”
– Yook, öyle bağırarak kargaşa yaratmak yoktur. Hem de öyle birşey anlaşılmaz. Şimdi tek tek parmak kaldıralım.
Parmaklar konuşulmadan kaldırılıyor. Sen söyle Fahri.
– Öğretmenim, şimdi köyün içinde bir dedikodu almış gidiyor… Herkesin dilinde bu yeni okul meselesi…
-Eee anlat bakalım. Bu yeni okul işini herkes neden çok merak ediyor? İnşallah herkes seviniyordur.
– Ne gezer öğretmenim, köye bu yeni okul yapılırsa biz hepimiz gavur olurmuşuz…
– Nedenmiş o?
Sınıf hep bir ağızdan:
– Evet öğretmenim, herkes öyle söylüyor, biz de bundan birşey anlamıyoruz… Biz, seni ve okumayı seviyoruz…
Ne ise çocuklar gürültüyü bırakın da dersimize devam edelim. Aldırmayın, herkes ne derse desin…

Sınıfı sükunete kavuşturup derse devam ettim. Fakat çocukların endişeleri yüzlerinden okunuyordu.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s